Starzec i jego koń

Na północnych rubieżach żył starzec uchodzący za mądrego — sędziwy człowiek z pogranicza. Pewnego ranka jego koń uciekł ku ziemiom stepów. Sąsiedzi przyszli go pocieszać. Odpowiedział tylko: „Kto wie? Może to szczęście.”

Minęły miesiące. Koń wrócił — a z nim dzikie konie stepów. Sąsiedzi przyszli winszować mu tej fortuny. Starzec odpowiedział: „Kto wie? Może to nieszczęście.”

Jego syn lubił dosiadać nowych koni. Pewnego dnia został zrzucony i złamał nogę. Sąsiedzi przyszli go pocieszać. Starzec odpowiedział: „Kto wie? Może to szczęście.”

Rok później jeźdźcy stepów przekroczyli granicę. Wszyscy zdatni mężczyźni ruszyli na wojnę; z nich dziewięciu na dziesięciu nie wróciło. Syn, z powodu nogi, został we wsi. Ojciec i syn przeszli przez wojnę razem.

„Wszystko w życiu jest jak koń starca.”